Mój blog

Ten film jest zaproszeniem do rozmowy z samym/samą sobą o tym, co jest dla mnie ważne, co determinuje wszystkie moje wybory, co to znaczy być sobą i czym dla nas jest spokój. Zaprasza również do refleksji na temat, czym dla mnie jest karmiąca relacja ?

To nie jest historia o „naprawianiu siebie”.
To opowieść o schodzeniu do dna lęku, wstydu i trybu przetrwania – i powolnym, świadomym wychodzeniu ku spokojowi, harmonii i zaufaniu do życia.
O ciele, które powiedziało „dość”, o Duszy, która prowadziła nawet wtedy, gdy umysł się gubił, i o drodze, na której nie ma skrótów – ale jest prawda, odwaga i powrót do siebie.

To nie był zwykły wyjazd do Paryża.
To była podróż prowadzona intuicją — od flow i lekkości, przez pożegnania, łzy i symbole, aż po głębokie poczucie obfitości i relacji z życiem.
Paryż stał się zwierciadłem, w którym zobaczyłam siebie całą: swoją przeszłość, siłę, delikatność i prawdę serca.
Nie po to, by się zmienić — lecz by sobie przypomnieć, kim jestem.

To nie jest historia o pracy ani o rozwoju zawodowym.
To opowieść o powołaniu, które rodzi się z uzdrawiania siebie, z odwagi bycia sobą i z cichej, głębokiej obecności przy drugim człowieku.
O świetle, które nie oślepia, lecz prowadzi. O misji, która nie jest narzucona — lecz przypomniana.
O mojej modlitwie w działaniu

To nie jest opowieść o podróży turystycznej.
To historia o słuchaniu subtelnych impulsów, znaków i symboli, które krok po kroku układały się w mapę prowadzoną przez Duszę.
Warszawa, Rzym, Paryż, światło, architektura, muzyka Chopina, książki, sny i synchroniczności – wszystko stało się częścią jednego rytuału przejścia.
To opowieść o odwadze pójścia za wewnętrznym głosem, nawet wtedy, gdy rozum mówi „to nie jest dobry moment”.